ایستگاه مهربونی

ali-siavand — Sat, 07 Nov 2009 15:37:39 GMT

منو به آن رودی ببر
دور از صدا دور از همه
منو به فردايی ببر
جايی که ديوارش کمه
منو ببر، منو ببر
به سرزمين قصه ها
از اين ديار آهنی
از اين غمها از غصه ها
منو ببر، منو ببر
به جشن رقص گندم ها
اونجا که خونهه هاش گلی
اما پر از پنجره ها
منو ببر، منو ببر
به دشتی که همسايمون
آسمون و ستاره ها
قاصدکها خبر ميدن
عشق گل و پروانه ها
منو ببر، منو ببر
منو ببر، منو ببر

ali-siavand — Tue, 03 Nov 2009 05:54:18 GMT

خدایا کفر نمی گویم
پریشانم
چه می خواهی تو از جانم
مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی
خداوندا
اگر روزی زعرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی
به زیر پای نامردان بیاندازی
و شب آهسته و خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می گویی
نمی گویی؟

خداوندا
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایه ی دیوار بگشایی
لبت بر کاسه ی مسی قیراندود بگذاری
و قدر آن طرف تر
عمارت های مرمرین بینی
و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می گویی
نمی گویی؟
خداوندا
اگر روزی بشر گردی
زحال بندگانت باخبر گردی
پشیمان می شوی از قصه خلقت ، از این بودن ، از این بدعت
خداوندا تو مسئولی
خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی می کشد
آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

ali-siavand — Mon, 02 Nov 2009 13:05:11 GMT

پائیز گوارای وجودتان عاشقان

پائیز . . .مبارک

ali-siavand — Fri, 16 Oct 2009 03:40:22 GMT

*نازنينم سلام
امروز کمي آرامترم
به خيالم که آمده اي
همه را خبر کردم براي استقبال
همه اينجايند
همه منتظر
اما من بي قرارو مضطرب
چشم به راه
خيره به در
گذشت ساعت ها و روزها
همه رفتند بي خيال و بي دغدغه
من ماندنم خيره به راهي زرد و پائيزي
براي هميشه باريدم
براي هميشه خشکيدم
جواب سوالهايي که ذهنم مدام در بازجويي هايش از من مي پرسد را نمي دانم
و من باز شکنجه مي شوم
جواب سوالهايي که ديگران در دادگاه زندگيم از من مي پرسند را به خدا نمي دانم
و من اين بار هم محکوم شدم به جزايي ديگر
همنفسم بدان که پيکرم را به دستشان سپردم تا شکنجه ام کنند و در حبسي ابد بپوسانندش
اما آسوده ام چرا که هيچ کس و هيچ چيز نمي تواند انديشه شيرين تو را از من دريغ کند
من براي ابد از اين بابت آسوده ام
درمن مثل هميشه آرام بخواب

ali-siavand — Sat, 10 Oct 2009 08:48:54 GMT

ali-siavand — Wed, 07 Oct 2009 18:19:41 GMT

((دورتر دیرتر))

روزی از روزها

شبی از شب ها

خواهم افتاد و خواهم مرد

اما می خواهم هر چه بیشتر بروم

تا هر چه دورتر بیفتم

تا هر چه دیرتر و دورتر بمیرم

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه

پیش از آن که می توانسته ام

بروم و بمانم

افتاده باشم و

جان داده باشم

همین ! دکتر علی شریعتی

ali-siavand — Thu, 01 Oct 2009 06:45:06 GMT

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

آن حقیقت ، آن یگانه ، آن هوادار شبانه

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

آن معبود ، آن پاکی ، آن همه خوبی و احساس و بهار را داری

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

پس نگو تنهایم ، پس نگو بی یاور ، بی یارم

تو خدا را داری

یعنی عشق ، معبود ، سنگ صبور دل من ، دل تو

پس خموش

ما خدا را داریم ...

ali-siavand — Thu, 24 Sep 2009 13:42:38 GMT

چه انتظار عجیبی

تو بین منتظران هم
عزیز من چه غریبی

عجیب تر که چه آسان ندیدنت شده عادت
چه بیخیال نشستیم
نه کوششی ، نه وفایی
فقط نشسته و گفتیم
خدا کند که بیایی

بنویس بابا مثل هرشب نان ندارد
سارا به سین سفره مان ایمان ندارد
بعد ازهمان تصمیم کبری ابرهاهم
یا سیل می باردویاباران ندارد
بابا انار و سیب و نان را می نویسد
حتی برای خواندنش دندان ندارد
بنویس کی آن مرد در باران میاید
این انتظارخیسمان پایان ندارد

ali-siavand — Tue, 22 Sep 2009 18:10:31 GMT

كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها

دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود

كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد

و به يادش همه شب ماه چراغاني بود

كاش اسم همه دختركان اينجا

نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود

كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر

غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها

غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود

دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم

راز اين شعر همين مصرع پاياني بود

ali-siavand — Sun, 20 Sep 2009 06:30:16 GMT

همیشه وقتی مهمونی ها تموم میشه، حس غریبی دارم

چه برسه به این دفعه که مهمونی خدا داره تموم میشه