ایستگاه مهربونی

ali-siavand — Mon, 14 Dec 2009 16:37:53 GMT

میروم افسرده و زار سوی منزلگه خویش

به خدا میبرم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش

میروم تا که در آن نقطه دور شستو شویش دهم از زنگ گناه

شستو شویش دهم از کلمه عشق

می روم تا ز تو دورش سازم ز تو ای جلوه امید محال

میروم زنده به گورش سازم تا ز پس این نکند یاد وصال

ali-siavand — Thu, 10 Dec 2009 16:07:18 GMT

این جا

همه چیز زشت است

من .تو. بوسه. تقدیر

همه چیز

مگر

اسمهایی که تو می شناسی

خنده هایی که تو

نه. بگذریم

این جا همه چیز زیباست

مگر

من . تو . بوسه. تقدیر

ali-siavand — Thu, 03 Dec 2009 16:46:18 GMT

چه کسی مرا بیدار خواهد کرد؟!

دلم از زمین گرفت
دلم از خزان گرفت
دلم از نبودنت گرفت
دل من ــ دل نبود
واژه خواستنی بود محال
جام عشقی بود تهی!

لابه لای این همه خواب
رویای عشق تو هم رفت به خواب
و خودت نآمدی ای عشق
و خودت گپ نزدی ای عشق
و مرا سوزاندی...

جام عشقی بود تهی!

لابه لای این همه خواب
رویای عشق تو هم رفت به خواب
و خودت نآمدی ای عشق
و خودت گپ نزدی ای عشق
و مرا سوزاندی
مرا بردی به خواب
خوابی از جنس ناب!
خواب....!

چه کسی مرا بیدار خواهد کرد؟!
با کدامین بانگ؟!
با کدامین داد!
با کدامین فریاد...

ali-siavand — Fri, 20 Nov 2009 06:30:18 GMT

دوست داري بگم مي خوام هر روز صبح با صداي تو بيدار بشم

بعد بفهمي با ساعتم بودم

دوست داري بگم چرا رفتي

بعد بفهمي با برق بودم

دوست داري بگم هرجا باشي پيدات مي كنم

بعد بفهمي با دسته كليدم بودم

دوست داري بگم دوستت دارم بعد فكر كني با

نه

ايندفعه با خودت بودم

ali-siavand — Fri, 13 Nov 2009 14:43:18 GMT

شير نري دلباخته‏ي آهوي ماده شد

شير نگران معشوق بود و مي‏ترسيد بوسيله‏ي حيوانات ديگر دريده شود

از دور مواظبش بود

پس چشم از آهو برنداشت تا يك بار كه از دور او را مي نگريست

شيري را ديد كه به آهو حمله كرد. فوري از جا پريد و جلو آمد

ديد ماده شيري است. چقدر زيبا بود، گردني مانند مخمل سرخ و بدني زيبا و طناز داشت

با خود گفت: حتما گرسنه است. همان جا ايستاد و مجذوب زيبايي ماده شير شد

و هرگز نديد و هرگز نفهميد که آهو خورده شد

نتیجه اخلاقی : هیچ وقت به امید معشوقتون نباشید !! و در دنیا رو سه چیز حساب نکنید اولی خوشگلی تون دومی معشوقتون و سومی را یادم رفت. اها اینکه تو یاد کسی بمونید وقتی لازمه

دل آدم می گیره وقتی که فکر می کنه هر چی مصیبت هست سر اون اومده
دل می گیره وقتی که فکر می کنی تنهائی
وقتی که به خاطر نداشته هات دلتنگی
وقتی که قدر اون چیزای با ارزشی رو که داری ندونی
وقتی که خدای مهربون رو فراموش کنی
وقتی که خدا رو با همه مهربونیش قبول داری ولی حرف دلت رو بهش نمی گی
وقتی که فکر می کنی دیگران چرا حرف دلت رو نمی فهمن در صورتی که اون همیشه با تو هست تو هم این رو می دونی اما خدا وکیلی از ته دل صداش نمی کنی
دل می گیره وقتی که حس می کنی تنهائی ، و کسی تو رو نمی فهمه
دل می گیره وقتی که تو دلت یه دنیا غمه
دل می گیره وقتی که بی وفائی می بینی
وقتی که اونی که دوستش داری رو دیگه نمی بینی
وقتی که واسی هر کاری یه سنگ بزرگ چلوی پات می بینی
دل می گیره وقتی که می خوای کسی باشه از جنس خودت که همراهت باشه اما تو هنوزم تنهایی
دلت وقتی می گیره که آرزوهات محال میشه
یه دنیا خاطره هر شب همراهته
دلت وقتی می گیره که آدمی خودش رو به خاطره اشتباهاتش نبخشه
وقتی خطای کرد اون رو باور نداره
اما اگه یه کم به دور و برمون نگاه کنیم می بینیم که نه تنها غمی نداریم بلکه غم ما
در مقابل دیگران فقط یه سرگرمی کودکانس
وقتی دلت می گیره حتی چیزای خوبی رو که داریم قدرش رو نمی دونیم
اما باید به این دل بهونه گیر گفت
زندگی به این قشنگی
با این همه گلای رنگی
آسمون آبی
با یه دنیا خنده و شادی
واسی چی باید بگیره
زندگی همینه
یک روز قهر
یک روز آشتی
برای زندگی باید با سختیها جنگید
اگه هر روز شادی باشه
دلتنگی مفهومی نداره
اگه هر روز غم و غصه باشه
روزهای خوب چه فایده داره
دل همه می گیره
به خاطره کارای کرده و نکرده
به خاطر غفلت
یا شاید شتاب برای رسیدن به حقیقت
این روزا
دلای خیلی ها گرفته
شاید خدای مهربون رو ساده از یاد بردن

ali-siavand — Thu, 12 Nov 2009 11:36:50 GMT

و من يعني همان نيلوفر خسته كنار خواب

كه در بي رنگي اين راه ، نشستم بي كس و تنها

تو چه داني كه تنهايم و اين غوغاي بيهوده

كه مي پيچد رها بر ياد اين خسته

چگونه مي برد از من ، شُكوه با تو بودن را

گذشت بي تو ، هميشه بودنِ با تو

و فرداها كه بي پروا ، مرا از ياد تو بردند

ali-siavand — Sat, 07 Nov 2009 15:37:39 GMT

منو به آن رودی ببر
دور از صدا دور از همه
منو به فردايی ببر
جايی که ديوارش کمه
منو ببر، منو ببر
به سرزمين قصه ها
از اين ديار آهنی
از اين غمها از غصه ها
منو ببر، منو ببر
به جشن رقص گندم ها
اونجا که خونهه هاش گلی
اما پر از پنجره ها
منو ببر، منو ببر
به دشتی که همسايمون
آسمون و ستاره ها
قاصدکها خبر ميدن
عشق گل و پروانه ها
منو ببر، منو ببر
منو ببر، منو ببر

ali-siavand — Tue, 03 Nov 2009 05:54:18 GMT

خدایا کفر نمی گویم
پریشانم
چه می خواهی تو از جانم
مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی
خداوندا
اگر روزی زعرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی
به زیر پای نامردان بیاندازی
و شب آهسته و خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می گویی
نمی گویی؟

خداوندا
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایه ی دیوار بگشایی
لبت بر کاسه ی مسی قیراندود بگذاری
و قدر آن طرف تر
عمارت های مرمرین بینی
و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می گویی
نمی گویی؟
خداوندا
اگر روزی بشر گردی
زحال بندگانت باخبر گردی
پشیمان می شوی از قصه خلقت ، از این بودن ، از این بدعت
خداوندا تو مسئولی
خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی می کشد
آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

ali-siavand — Mon, 02 Nov 2009 13:05:11 GMT

پائیز گوارای وجودتان عاشقان

پائیز . . .مبارک

ali-siavand — Fri, 16 Oct 2009 03:40:22 GMT

*نازنينم سلام
امروز کمي آرامترم
به خيالم که آمده اي
همه را خبر کردم براي استقبال
همه اينجايند
همه منتظر
اما من بي قرارو مضطرب
چشم به راه
خيره به در
گذشت ساعت ها و روزها
همه رفتند بي خيال و بي دغدغه
من ماندنم خيره به راهي زرد و پائيزي
براي هميشه باريدم
براي هميشه خشکيدم
جواب سوالهايي که ذهنم مدام در بازجويي هايش از من مي پرسد را نمي دانم
و من باز شکنجه مي شوم
جواب سوالهايي که ديگران در دادگاه زندگيم از من مي پرسند را به خدا نمي دانم
و من اين بار هم محکوم شدم به جزايي ديگر
همنفسم بدان که پيکرم را به دستشان سپردم تا شکنجه ام کنند و در حبسي ابد بپوسانندش
اما آسوده ام چرا که هيچ کس و هيچ چيز نمي تواند انديشه شيرين تو را از من دريغ کند
من براي ابد از اين بابت آسوده ام
درمن مثل هميشه آرام بخواب