*نازنينم سلام
امروز کمي آرامترم
به خيالم که آمده اي
همه را خبر کردم براي استقبال
همه اينجايند
همه منتظر
اما من بي قرارو مضطرب
چشم به راه
خيره به در
گذشت ساعت ها و روزها
همه رفتند بي خيال و بي دغدغه
من ماندنم خيره به راهي زرد و پائيزي
براي هميشه باريدم
براي هميشه خشکيدم
جواب سوالهايي که ذهنم مدام در بازجويي هايش از من مي پرسد را نمي دانم
و من باز شکنجه مي شوم
جواب سوالهايي که ديگران در دادگاه زندگيم از من مي پرسند را به خدا نمي دانم
و من اين بار هم محکوم شدم به جزايي ديگر
همنفسم بدان که پيکرم را به دستشان سپردم تا شکنجه ام کنند و در حبسي ابد بپوسانندش
اما آسوده ام چرا که هيچ کس و هيچ چيز نمي تواند انديشه شيرين تو را از من دريغ کند
من براي ابد از اين بابت آسوده ام
درمن مثل هميشه آرام بخواب

((دورتر دیرتر))

روزی از روزها

شبی از  شب ها

خواهم  افتاد  و  خواهم   مرد

اما می خواهم هر چه بیشتر بروم

تا  هر   چه    دورتر   بیفتم

تا هر چه دیرتر و دورتر  بمیرم

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه

پیش  از  آن  که می توانسته ام

بروم  و   بمانم

افتاده باشم و

جان داده باشم

همین !              دکتر علی شریعتی    

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

آن حقیقت ، آن یگانه ، آن هوادار شبانه

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

آن معبود ، آن پاکی ، آن همه خوبی و احساس و بهار را داری

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

پس نگو تنهایم ، پس نگو بی یاور ، بی یارم

تو خدا را داری

یعنی عشق ، معبود ، سنگ صبور دل من ، دل تو

پس خموش

ما خدا را داریم ...

چه انتظار عجیبی

تو بین منتظران هم
عزیز من چه غریبی

عجیب تر که چه آسان ندیدنت شده عادت
چه بیخیال نشستیم
نه کوششی ، نه وفایی
فقط نشسته و گفتیم
خدا کند که بیایی

بنویس بابا مثل هرشب نان ندارد
سارا به سین سفره مان ایمان ندارد
بعد ازهمان تصمیم کبری ابرهاهم
یا سیل می باردویاباران ندارد
بابا انار و سیب و نان را می نویسد
حتی برای خواندنش دندان ندارد
بنویس کی آن مرد در باران میاید
این انتظارخیسمان پایان ندارد