ایستگاه مهربونی

دلم مي خواهد چيزي بنويسم،نامه اي ،شعري ،درد دلي

اما دلم گرفته است...يادش بخير،آن روزها،دلم كه مي گرفت،جایی بود برای نوشتن

آن روز ها دلتنگ بودم...ولی امروز دلم برای همان "دلتنگي ها" ، تنگ شد

راستش ميان خاطره و تداعي دست و پا میزنم

میان فراموش شده ها غرق مي شوم

يادش بخير

يادش بخير سادگيها،ساده انديشي ها و صداقتها

اگر تو هم جاي من بودي، دلت مي گرفت جز خاطراتت چيزي براي مرور كردن داشتي

تو اگر جاي من بودي غوطه ور در يك دريا تداعي جز دست و پا زدن چه مي كردي
اينها سياهي نيستند،اينها خاطره ها و تداعی های من هستند

برای من گنجهاي زير خاكي كه هروقت دست و بالم خالي مي شود به آنها پناه مي برم

هروقت دلم مي گيرد،ياد آن روزهاي اول مي افتم،ياد سادگيها،ساده انديشي ها و صداقتها

ياد دلتنگيها،درد دلها

ياد انتظار كشيدنها و لحظه شماريها...ياد دست خالي و دل پر بازگشتنها

شاد مي شوم...لذت مي برم...با تمام وجود....شادي تنها خنديدن نيست....آنهم در اين غمكده

اشتباه ما دل بستنهاي ماست...دل بستن آغاز دل كندن است

صميمي ترين دوستها و همراهان هم وقتي بي حوصله مي شوند،مي روند

دل نبايد بست...بايد لذت برد...بايد از دوست داشتنيها تا هنوز خاطره نشده اند لذت برد

پنجشنبه بیست و هشتم خرداد 1388 توسط علی سیاوند |

وای باران،باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

... چه کسی نقش تو را خواهد شست

شنبه بیست و سوم خرداد 1388 توسط علی سیاوند |

شما

ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت

و شما

ای چشمهایی که تنها کلمات سیاه را می خوانید!

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت

وشما

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم

پس از این مرا کمتر خواهید دید!!!

دکتر علی شریعتی

راستی واقعآ با این جور شخصیتهای بی نظیر مملکتمون چه قدر آشناییم

نمی دونم شاید همینکه ما فقط عکسش رو تو اتاقمون برای نشون دادن بعضی چیزها می زنیم یا اینکه هرچند مدتی که آیا چه وقتی باشه که تنها جملات فیلتر شده اش رو از تلویزیون ویا رادیو می شنویم همون شناختنمون باشه

دوستان من خودمو می گم.به کسی بر نخوره

ولی چیزی که مشخصه اینکه او ما را بهتر شناخته بود تا اینکه ما او را خوب شناخته باشیم

دکتر علی شریعتی:

من در عجبم از مردمی که خود را در زیر شلاق ظلم و ستم زندگی میکنند و بر حسینی گریه میکنند که آزادانه زیست

و یا در جای دیگه می فرمایند

حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود اما افسوس بجای افکارش زخم های تنش را نشان دادند و بزرگترین درد او را بی آبی معرفی کردند

جمعه پانزدهم خرداد 1388 توسط علی سیاوند |