منو به آن رودی ببر
 دور از صدا دور از همه
منو به فردايی ببر
جايی که ديوارش کمه
منو ببر، منو ببر
به سرزمين قصه ها
از اين ديار آهنی
 از اين غمها از غصه ها
منو ببر، منو ببر
به جشن رقص گندم ها
اونجا که خونهه هاش گلی
اما پر از پنجره ها
منو ببر، منو ببر
به دشتی که همسايمون
 آسمون و ستاره ها
قاصدکها خبر ميدن
عشق گل و پروانه ها
منو ببر، منو ببر
منو ببر، منو ببر

خدایا کفر نمی گویم
پریشانم
چه می خواهی تو از جانم
مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی
خداوندا
اگر روزی زعرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی
به زیر پای نامردان بیاندازی
و شب آهسته و خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می گویی
نمی گویی؟

خداوندا
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایه ی دیوار بگشایی
لبت بر کاسه ی مسی قیراندود بگذاری
و قدر آن طرف تر
عمارت های مرمرین بینی
و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می گویی
نمی گویی؟
خداوندا
اگر روزی بشر گردی
زحال بندگانت باخبر گردی
پشیمان می شوی از قصه خلقت ، از این بودن ، از این بدعت
خداوندا تو مسئولی
خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی می کشد
آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

پائیز گوارای وجودتان عاشقان

پائیز . . .مبارک

*نازنينم سلام
امروز کمي آرامترم
به خيالم که آمده اي
همه را خبر کردم براي استقبال
همه اينجايند
همه منتظر
اما من بي قرارو مضطرب
چشم به راه
خيره به در
گذشت ساعت ها و روزها
همه رفتند بي خيال و بي دغدغه
من ماندنم خيره به راهي زرد و پائيزي
براي هميشه باريدم
براي هميشه خشکيدم
جواب سوالهايي که ذهنم مدام در بازجويي هايش از من مي پرسد را نمي دانم
و من باز شکنجه مي شوم
جواب سوالهايي که ديگران در دادگاه زندگيم از من مي پرسند را به خدا نمي دانم
و من اين بار هم محکوم شدم به جزايي ديگر
همنفسم بدان که پيکرم را به دستشان سپردم تا شکنجه ام کنند و در حبسي ابد بپوسانندش
اما آسوده ام چرا که هيچ کس و هيچ چيز نمي تواند انديشه شيرين تو را از من دريغ کند
من براي ابد از اين بابت آسوده ام
درمن مثل هميشه آرام بخواب

((دورتر دیرتر))

روزی از روزها

شبی از  شب ها

خواهم  افتاد  و  خواهم   مرد

اما می خواهم هر چه بیشتر بروم

تا  هر   چه    دورتر   بیفتم

تا هر چه دیرتر و دورتر  بمیرم

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه

پیش  از  آن  که می توانسته ام

بروم  و   بمانم

افتاده باشم و

جان داده باشم

همین !              دکتر علی شریعتی    

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

آن حقیقت ، آن یگانه ، آن هوادار شبانه

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

آن معبود ، آن پاکی ، آن همه خوبی و احساس و بهار را داری

آرام باش ، آرام باش

تو خدا را داری

پس نگو تنهایم ، پس نگو بی یاور ، بی یارم

تو خدا را داری

یعنی عشق ، معبود ، سنگ صبور دل من ، دل تو

پس خموش

ما خدا را داریم ...

چه انتظار عجیبی

تو بین منتظران هم
عزیز من چه غریبی

عجیب تر که چه آسان ندیدنت شده عادت
چه بیخیال نشستیم
نه کوششی ، نه وفایی
فقط نشسته و گفتیم
خدا کند که بیایی

بنویس بابا مثل هرشب نان ندارد
سارا به سین سفره مان ایمان ندارد
بعد ازهمان تصمیم کبری ابرهاهم
یا سیل می باردویاباران ندارد
بابا انار و سیب و نان را می نویسد
حتی برای خواندنش دندان ندارد
بنویس کی آن مرد در باران میاید
این انتظارخیسمان پایان ندارد

همیشه وقتی مهمونی ها تموم میشه، حس غریبی دارم

چه برسه به این دفعه که مهمونی خدا داره تموم میشه

چقدر دلم تنگ است

برای صادق بودن

و صادقانه دوست داشته شدن

برای دوست داشتن باید کودک باشی

و برای کودک بودن باید صادق باشی

برای صادق بودن

نمی دانم...؟

خدایا

نه آن قدر پاکم که کمکم کنی

نه آن قدر بدم که رهایم کنی

میان این دو گمم

هم خود را و هم تو را آزار میدهم

هر چه قدر تلاش می کنم نتوانستم آنی باشم که تو خواستی

و هر گز دوست ندارم آنی باشم که تو رهایم کنی

و آن قدر بی تو تنها هستم

که بی تو یعنی  هیچ

یعنی پوچ

خدا یا پس مرا ببر

ببر به آن چه خودت می خواهی

پروردگارا

هیچ وقت رهایم نکن

   مولاي من

شب قدر هم آمد

شب قدر داني

شب خدا و بنده

نازنينا

اي همه ي ايمان من 

كاش من هم بر رهت شيعه باشم

تا چون تو قدر بدانم اين شب را 

يا علي

اي همه ي ايمان من 

جرم ناخواسته بر من ببخش 

مرا شيعه بودن بياموز مولا 

مولاي من 

اي همه ي ايمان من

اذن تو آيا در گوشم نجوا مي شود مولا

مولاي من

مولاي من

مولاي من

عليِ فاطمه

  اي همه ي ايمان من  

...

...

تنها کسی که در زندگی مرا شاد می کند

 کسی است که به من می گوید: تو مرا شاد می کنی

ای همه من! وقتی تو آمدی دلم به رویت خندید!اندوه تنهاییم در زلال چشمه های نگاهت خود راشست و سِحر جادوی حضورت مرا به یادم آورد . تورا وقتی یافتم که همه حجره های دلم به عطر نام تو معطر شدند و نفس نفس ، حضورت را با دم و بازدم حس میکردم و به خاطرِت جان می سپردم ! تو در شبستان خیالم نازل شدی ! طعم دعاهای اجابت شده ام بودی ، اولِ روشنی و آغاز تَبَم بودی .. از پشت پرده لرزان اشکهایم دیدی که قابل بودم پس به حریم خلوتم پا گذاشتی

ای همه من ! وقتی تو آمدی روی حریر برف تازهِء بر زمین نشسته پا گذاشتم تا از چشمهای تَرَم به شوق دیدارت گل ببارم ! دیدی که کبوترهای حرم دل ، چه معصومند و بر سر هر سفره ای که به سخاوت گشوده باشند ، بی دعوت می نشینند و یقین دارند میزبان عاشق است و من عشق را می شناختم ! همان حسِ تازهِ رسیدن ، که بی تابِ بخشش بود ! همان نوازشی که بر سر شاخه های لختِ درختان ، جاپای جوانه های مشتاق رویش را لمس میکرد . همان عطر آشنایی که دل زمستان را گرم میکرد

ای همه من ! وقتی تو آمدی ، دیدی که من عاشقم ! فریاد میزنم و کوچه های برفی را از خواب بیدار میکنم . میخواهم به دلکوبه های من گوش بسپارند و همراه من چرخ بزنند، همهء آوازهای خفته در رگ درختان خوابزده 

ای همه من ! کجا می گریزید؟! عشق سهم ماست ! این دست را هر جا به سمتت جاودانگی را پیشکش میکند بگیر و رها مکن

ای همه من ! وقتی که تنهایی مجالی شد تا تو را بیابم ، وقتی سکوت شبانه ام فرصتی شد تا صدای قدمهای نورانی ات را بشنوم ، وقتی دور از های و هوی مشغله ها بر قلبم فرود آمدی ، از آن پس دریافتم که زندگی خط فاصله ای است از اینجا تا ابدیت ، لحظه ها کوتاه نیستند و هر لحظه با حضور عشق عمری به بلندای عمر زمینیان دارد و قدرتی به عظمت خواستن و توانستن 

پس از آن روز دریافتم که سخت ، سخت نیست اگر تو نرم باشی ! و هرگز سختی نمیتواند بر نرمی غلبه کند . دریافتم که عشق نرم است و میتواند بر هر کینه و عداوتی غلبه کند . مهربانی  نرم است و میتواند خشونت را مغلوب کند . صبوری نرم است و میتواند بر رنج پیروز شود

ای دوست

عاشق شو

گویا هرگز کسی دلت را نشکسته

 و زندگی کن گویا بهشت اینجاست 

روی پل یا زیر پل

وقتی اینشتین با یكی از استادان همكارش روی پلی قرار ملاقات گذاشت، همكارش گفت: ولی این دور از شان شما است كه روی پل منتظر من باشید و باعث شرمندگی من خواهد شد. اینشتین پاسخ داد: چه فرق می‌كند، كاری كه من می‌كنم یعنی فكر كردن، در همه جا می توان انجام داد، چه روی پل، چه زیر پل، چه پشت میز!

استفاده‌ی نا‌به‌جا

به هنگام سفر اینشتین به ژاپن، یك ریكشاو( وسیله‌ی نقلیه‌ای به دو چرخ كه انسانی آن را می‌كشد) در اختیار او قرار دادند تا در خیابان‌های باریك و كوره‌راه‌های ناهموار از آن استفاده كند. نپذیرفت و گفت: من هیچگاه از انسان دیگری به جای حیوان نمی‌توانم استفاده نمی‌كنم و اجازه نمی‌دهم او من را حمل كند!

حفظ نمی‌كنم

اینشتین از كودكی از حفظ كردن درس‌ها و انجام دادن تكلیف‌های دبستانی متنفر بود و بیش‌تر به مطالعه‌ی آزاد علاقه‌ داشت. در امریكا هنگام ملاقات با ادیسون از او سرعت صوت را پرسیدند. فریاد زد جه می‌دانم؟ این چیزها را به آسانی می‌توان در هر كتاب درسی پیدا كرد. چه لزومی دارد آن‌ها را به حافظه تحمیل كنم!

ستایش بدون تفكر

یك‌بار وقتی مورد توجه شدید و كف زدن پیوسته‌ی امریكایی‌ها قرار گرفت، به خبرنگاران گفت: نباید گول این چیزها را خورد. مردم امریكا به طور معمول بدون تفكر تحسین می‌كنند. و در جای دیگر گفته بود: چه‌قدر جای تاسف است كه همه درباره من سخن می‌گویند بدون آن كه حرف‌های من را بفهمند. من به طور معمول از سوی كسانی ستایش می‌شوم كه زحمت فهمیدن حرف‌های من را به خود نمی‌دهند. یا آنان دیوانه هستند یا من!

همیشه وقت دارم

اینشتین بر خلاف بیش‌تر استادان همكارش كه با ژست می‌گفتند" وقت ندارم"، همیشه با افتخار می‌گفت: من همیشه وقت دارم، زیرا كاری كه من انجام می‌دهم، یعنی فكر كردن، در همه جا امكان پذیر است. در خیابان، در ایستگاه اتوبوس، سر قرار، در كلاس درس و ...!

مغز هیجده ساله

از اینشتین پرسیدند: آیا فرض این كه ساعت در حال حركت، كند شود یا میله‌ی در حال حركت، طولش كاهش یابد، عجیب و دور از ذهن سلیم نیست؟ در پاسخ گفت: از كجا معلوم كه فرض تغییرناپذیر بودن آن‌ها عجیب نباشد؟ عقل سلیم چیزی نیست جز باورهایی كه تا پیش از هیجده سالگی در مغزها جای می‌گیرد!

عقل نسبی و حقیقت مطلق

اینشتین می‌گفت: عقل بشری هم مانند فضا نسبی است. از این رو، باید نسبی اندیشید و احكام مطلق صادر نكرد. كشیشی از او پرسید: آیا شما كه همه چیز را نسبی می‌دانید، به حقیقت مطلق هم اعتقاد دارید؟ در پاسخ گفت: من هم به حقیقت مطلق اعتقاد دارم، اما روش من برای رسیدن به حقیقت تفاوت دارد. من برای رسیدن به حقیقت مطلق، همه چیز را نسبی تلقی می‌كنم!

درشكه‌ی اینشتین

شبی دیر وقت كه می‌خواست از مهمانی به منزل بازگردد، میزبان گفت: اجازه بدهید برایتان درشكه صدا كنم. دیر شده و راه شما دور است. اینشتین گفت: هیچ درشكه‌ای بهتر از این دو پای خودم نیست! شب خوبی است و قدم زدن به من فرصا می‌دهد اندكی فكر كنم. شب شما بخیر! آری، قدم زدن بزرگ‌ترین تفریح او بود، زیرا گردش را نزدیكی به طبیعت می‌دانست.

قرارمان این بود که وقتی باران میبارد، دستهایم را"رها" نکنی

زندگی آرام است ، مثل آرامش یک خواب بلند.

زندگی شیرین است، مثل شیرینی یک روز قشنگ.

زندگی رویایی است، مثل رویای ِیکی کودک ناز.

زندگی زیبایی است، مثل زیبایی یک غنچه ی باز.

زندگی تک تک این ساعتهاست،

زندگی چرخش این عقربه هاست،

زندگی راز دل مادر من.

زندگی پینه ی دست پدر است،

زندگی مثل زمان در گذر است

از روزگار دلم گرفته از این تکرار دلم گرفته

دلم میخواد گریه کنم بارون ببار دلم گرفته

دلم میخواد گریه کنم گریه کنم گریه کنم

برای گم کردن خویش رها شدم از کم و بیش

برای در خود گم شدن رها از این مردم شدن

بهونه ی گریه میخوام بهونه ی فریاد زدن

بیا تو باش ای مهربون بهونه ی گریه ی من

از من دیگه هیچی نمونده یه قصه ام صدباره خونده

امروز هوا هوای گریست گونه هامو بارون پوشونده

ابر غمم بارون نمیشه دست سکوت درمون نمیشه

بخون برام از پشت شیشه درد سکوت درمون نمیشه

دلم میخواد گریه کنم گریه کنم گریه کنم

مرا کم دوست داشته باش!باشه؟

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش

همان گونه که وزن زندگی است

ماه رمضان اومد و آقامون نیومد...آقا جان می شه  تو  این ماه رمضون تنها یه بار مهمون سفره افطار ما باشی؟...ماه رمضون بدون شما صفا نداره

آدما فقط جاهایی از غُصه‌هاشونُ برای دیگران تعریف می‌کنن، که کم‌تر آزارشون می‌ده

غمِ بزرگ، مالِ خودِ آدمه